28 Şubat 2008 Perşembe

İÇİM YANIYOR DİYOR ANNEM

Annem ve çevremdekiler içimiz yanıyor,çiğerimiz yanıyor diyorlar Güneş sınır ötesinden doğduğundan beri...
Evet içim yanıyor daha bahar güneşlerini tabutların içinde sonsuzluğa yollarken
ağlayan anaları,yarları,saçı başı dağınık, herşeyden habersiz arkalarında bıraktıkları küçük güneşleri gördükçe

Onlar bahar güneşi ne yazık ki;bir daha yaşamlarının ne yazını aydınlatabilecekler, ne sonbaharını ne de kışını ...Yalnızca bahar...Sonrasındaysa kocaman bir boşluk...Yeter mi...Kafi mi..Hak mı..
Tam bir haftadır televizyonda gözüm,sönen güneşlerin isimlerinde kulağım..Hepsi bizim güneşimiz ,ancak acaba var mı içlerinde emek verdiğim,burnunu sildiğim belki de kirli ellerinden simitini paylaştığım benim öğrenci güneşlerim...Oh çok şükür bugünde yok diyorum isimleri gördükçe.Sonra ise içim burkuluyor ne için şükrediyorum diye .O sönen güneşler kimin... İlle tanımak mı lazım ille ateş ocağa mı düşmeli diye düşünüyorum vee içim utançla kaplanıyor..
Bu duygular yalnızca benim gibi benim ailem gibi insanlara mı ait?Hiç mi ar damarı yok televizyonlarda şakır şakır göbek atanların,koca arayanların...Otellerde,eğlence merkezlerinde
balolar yapanların,eğlenenlerin,gol atıldı diye gece 12'lerde kornaları bas bas bağırta bağırta gezenlerin....
Anlamıyorum o bahar güneşleri kimin için söndüler,kimin için yok oldular...
Canım anacım bizim içimiz galiba , milletçe neden böyle trene bakanlardan olduk diye en çok yanmalı...

Hiç yorum yok: